شماره(یک)
پشـت میز نشسـته بودوبدون هیچ انگیزه ای دگمه های صـفحه کلید
کامپیوتر رایکی پس از دیگری فشار می داد .
چشمهایـش خیره به صفحه نمایــش بود ولی انگار اصـلا صـفحه را
نمی دیدوبافشاردگمه های صـفحه کلیدهیچ عبارت معنی داری روی
صفحه تایپ نمی شد وفقط کلمـات درهم وبی مـعنی که یکی پـس از
دیگری روی صفحه نقــش می بست وصـفحه راآرام آرام پرمی کرد.
چشمانش پر ازاشک بود و قطرات ریزودرشـت اشـک ازکناره های
صـورتش برروی صـفحه کـلید می ریخت و گه گاهـی هم با دســتش
قطرات اشک روی صورتش راپاک می کرد.
ازچهره اش غم می باریدوبغض شدیدی گلویش رامی فشردهق هق
گریه هایـش طوری بود که راه نفس کشــیدنش را ســـلب می کرد و
نمی گذاشت نفس بکشدوگه گاهی که راه گلویــش رابا نفـس عمیقی
بازمی کرد هق هق بغضش در هم می شـکست وتبدیل به گریه های
بلند می شد وقطرات آرام اشک تبدیل به سیلاب اشک می گشت.
صدای ضربه هایی که برروی صفحه کلیدفشارمی آوردتاتایپ کندهر
لحظه بلند تر و بلندتر می شـد واز شــدت ناراحتـی گه گاهـی با کــف
دست بر صـفحه کلید می کـوبید ولی دســت از تایپ نمی کشـــید وباز
ادامه می داد ومی نوشت ومی نوشت ...
تا اینکه ازشدت عصبانیت وشایدخسته شدن بادستش صفحه کلید را
کنارزد ودستهایش راروی هم سوار کردوروی میز قرار دادوسـرش
را روی دستهایش گذاشت و به لیوان پرآبی که جلویش قرار داشــت
با حسرت چشم دوخت ودرحالی که پی در پی سرش را تکان می داد
به هق هق گریه هایـش افزوده شــد و با صدای بلند تری شــروع به
گریستن کرد.
قطرات اشک امانش نمی دادند وصورتش ازبرکه های اشک پر بود.
گه گاهی که سیـلاب اشـک راه دیدنش را مسـدود می کرد با دســتش
قطــرات اشـک رااز گوشــه چشمهانش پاک می کـرد تاراهــی برای
دیدنش بازشود.
از روی مــیز بلند شــد ، کلافه بود ، نمی دانست چه کار کند ، قـدرت
تصمیم گیری نداشت درونش آتشفشان بودوبیرونش سیلاب اشک از
درون می سوخت و گـُر می گرفت واز بیرون قــطرات اشـک سردش
می کرد.آتشی دردرونش زبانه می کشید که اراده هرکاری رااز وی
سلب کرده بود وتنهاکاری که ازدستش برمی آمداین بود که درمسیر
اطاق راه برودوسعی می کرد اینگونه آتشفشـان درون خود را سـرد
کند تا شاید کمی آرام شود.
قدمـهای آرام بر می داشـت ولی زانوهایش می لرزید وزمانی که بر
هق هق گریه هایـش می افزود این لرزش بیشــتر و بیشــتر نمـایان
می شــد.
سستی وبی حالی درراه رفتــنش نمایان بود .به زور سنگینی وزنش
راروی پاهایش حمل می کرد سـنگینی تنـش هرلحظه بیشـتروبیشـتر
می شد ورمق پاهایش هرلحظه کمتر وکمترحتی اینقدر نیرو نداشت
که پاهایـش رااز روی زمـــین بلند کند و پاهـای لرزانـــش را برای
راه رفتن روی زمین می کشید .
وقتـی ســاقه ای ازگلهـــای تزیینــی اطــاق که با ســلیقه خاصــی در
گوشه های اطـاق چیده شده بودندوهمـین گلهــا باعث شده بود نمای
اطاق راصد برابرزیباتر نشان دهد در زمان راه رفـتن به دسـتهایـش
برخورد می کـرد دیوانه واروباعصبانیت برایشان دست پرت می کرد
و حتـی برخورد این ساقه ها به بدنش آزارش می داد.
سنـــگینی غصـــه اش آنقــدرزیاد بود که دیـگر تاب تحمـل نداشـت و
دیوانه اش کرده بود.زمانی که به انتهـای اطاق می رســیدسـرش را
محکم به دیوارمی کوبیدوبابغض وناراحتی بیشتربرمی گشت ومسیر
اطاق راطی می کردولی لحظه ای که به همان نقطه اطاق می رسـید
دوباره سرش را همچون دیوانه ای به دیوار می کوبید.
شدت بغض از یک طرف وحرکات غیر معـمولیش از طــرف دیگرهر
لحظه حالش رابدتر وبدترمی کرد دیگرنمی توانست خودراکـنترل کند
ودراین لحظه جلوی دیواررفت همچون همدمی تنها کف دسـت هایش
رابه دیوارچسباند وبا گریه های بلند پیاپی ســرش را به دیوار کوبید
و مدام وبا صدای بلند تکرارمی کرد:
"خ..د..ا خ..د..ا خ..د..ا".
دراین هنگام قطره ای خون آرام ازپیشانی سـفید و بلند ش سـرازیر
شد تاراه رابرای آبراهه خونی که به دنبالـش درجریان بود، بازکند و
آرام آرام ازلابه لای ته ریـش های جو گندمی گونه هایـش تاربه تار
می چرخید تاراهی برای خودباز کندودرانتها درگوشه ای ازگونه اش
همچون سُرسُر سه ای پایین چکید و آبراهــه خونـی را که به دنبــال
داشـت دراین هنــگام قطـره قطـره به پایین چکیدند و این قطره های
خون برروی بلوزسفیدش رختند.
خونریزی از پیشانی اش باعث شد که حالـش راازاین که بود بدتر و
بدتر کند .
دیگر تعادل نداشـت ونمی توانسـت خودراکنترل کـند وموقع راه رفتن
تلو تلو می خورد چشمانش سیاهی می رفت ودنیا دورسـرش همانند
چرخ فلکی می چرخیدمغزش میخواست متلاشی شودوکاسه سرش
را در هم بشکنددیگر جایی رانمی توانست ببینددنیا درچشمش ظلمت
بود وتاریکی وچشمانش حتی دیگرتاب دیدن روشنایی راهم نداشتند.
صدای قلبـش را می شـــنید که هر لــحظه آرام ترو آرامترمی شــد و
نفسهایش که هرلحظه بلندتروعمیق ترودریک لحظه ...
نفسش قطع شد و بخوبی احسـاس کرد که قلبش ازطپش ایسـتاد ونه
توان حرف زدن داشت ونه فریاد زدن . صدادرته گلویـــش به زنجیر
کشـــیده شده بود وفقــط لـب وزبانـ بازیــچه ای بیــش نبودند وفقـــط
می جنبیدند ولی صدایی بیرون نمی آمد.
به خود فشار می آورد تا شاید بتواند فریاد بزندولی نفسی از گلویش
خارج نمی شداحساس می کردکه از داخل درحال متلاشی شدن است
بغض راه گلویش راسد کرده بودوهرچه سعی می کرد نمی توانسـت
آن را در هم بشکندحتی آب دهانی که راه گلویـش راسد کرده بود را
نمی توانسـت فروببرد ودرحالی که باتکان دادن سرش به این طرف
وآن طرف ســـعی می کرد تا شـــــــاید جرعــــــــــــــــــه ای ازهوای
اطرافش را در گلوفرو ببرد ولی بی فایده بود و راه گلویش را بغـض
بسته بود و بجزاینکه بخواهد دستهای ناتوانش رابه چیزی گیر بدهد
تا شاید به کمک آن سنـگینی وزنش را تحمـــل کند کاری از دسـتش
برنمی آمد ولی چیزی نیافت و درحالـی که خود رابه دیوارچســــبانده
بودآرام آرام سـُرخورد و نقش زمین شـدوازحال رفت.
"ادامه دارد"
